Yüce ve bir daha doğmayacak yeni bir günün eşiğinde

Yeni ve alışıldık olan her şeye inkarla;

Sevmelere ve adanmalara ulanmış bir yaşamın içinde

Sarmalanmış bulursun kendini

Tek ve özgün olmayan bir kalbin görüntüsü

Ruhsal bir kimliğin önündeki beden kadar engel

Özgürlüğe ve gerçekliğe atılamayacak adım kadar korkak

Kelimelerle çevrelenip,

Önsözlerle kısaltılmış

Statüsel minyatür bir yaşamın içinde

kapana kısılmış hissedersin

hislerinin aidiyetinin bile sana ait olduğuna emin olamadan

gözlerini doğrulttuğun aydınlık gerçeğin

yeni bir aldanışın karanlığı olduğunun farkındalığıyla

acı yüklü bir bilgeliğe erişirsin

kitaplardan öğrendiğin yaşamın

deneyimlerle güçlendirilmiş taklitçiliğine hapsolursun

basitliğin ve yalınlığın küçülttüğü evreninde

çürümüş umutların ve hedeflerinle

başkasının yaşamının içinde

paslanmış bir idealin gölgesinde ezildiğini anlarsın

yaşamın sana vaad ettiklerinin

senin kendini adadıklarının

kopyasının kopyası olduğunu bir şeylerin

ve asla ortaya çıkarılamayacak düşlerin

soyutluğun imgesel acınası özüne hapsolmuş

basit ve karmaşıklıklarla aldatılmış

maskelerle saklanmış

özenti yaşamının içinde

öylece uzanıp giden sonsuz yolların başlangıcında

çıkışı bulunamayacak labirentlerde

kurtulunamayacak girdaplarda

kıvranıp durduğunu anladığında

iflah olmaz kaosların eşiğindesindir artık

asla aydınlığa eremeyecek düşünüşlerin ortasında

yağmurların ve yaşamsal belirtilerin birer aldatmaca aolduğu

sahte görünümlerle kandırılmış bir dünyanın içinde olduğunu bilirsin

çırpınışların batışın demektir artık

aydınlanışın karanlık

ve kimse kurtarmayacak

seni bu yanlış tasarımdan

kendin bile

insanların da dahilinde oldukları bir

bok çukurunda yaşam sürmektesin

asalak virüsler gibi…

yokoluş

her geçen gün toprak oluşunu izler insan ellerinin
her geçen gün
adım adım yaklaştığın karanlığın nefesini duyarsın ensende
her geçen gün artan bir hisle
hissederek yaşadığın onca kırık anının
yelkenini toplarsın onarmaya çalışırken çaresizce yerlerden
çünkü bilirsin. bilmediğin birşeylerin varlığını hissedersin
ölmek eyleminin sınırına yaklaşan bir garip yolcu kimliğinde ilerlersin
ilerleyişin geçmişe doğrudur anıların arasından geçip gidersin
bilmezsin hiçbir zaman gerçeğin neresinde gizli olduğunu bu evrenin
ama hissetmek herşeyden ötedir kendini.herşeyin üstünde yüce bir erdem hissetmek
hissedebilmek için yaşadın hergün
hissetmek kendinden daha içeride bir hüzün duygusundan daha değerli bir kıvamda gizliyken
ellerine kavuşursun bir gün ölümün
aniden...
neden diye sormana gerek yok artık
boşver sorgulamalarını
herşey dünyada kaldı
herşey eskide
herşey ama herşey bu yaşlı topraklarda
burası bambaşka bir dünya
duyguların herşeyden müstesna
herşey senin içinde gizli burada
asırladır beklediğin ufak çırpınış
artık seninle bu kokuşmuş nefesten sonra
çürüyen nefesin, sesin, rengi ellerinin
yüzlerinde çatlaklarla dolaşırken sokaklarını bu şehrin
evren denen maskenin altında durduk biz onca yıl
kendine gelebilmenin eşsiz güzelliğinde
sadece sen olabilmenin peşinde
içinde taşıdığın ateşle yürüdün buraya
kaderini tayin ederken kendinin
çürüyen bir gölgesin aslında
hiçbirşeyin ardında gizlenmiş gözlerinin yanışı anılarında
ateşler içinde çürüyen bir parça kokuşmuş et yığını artık bedenin...
yanmak dönüşmek oldu şimdi
bambaşka bir varlığa
çürüyen toprağın altında bedenin
bir parça gülümseme kaldı geriye
bir asırlık nefesinden.

deney

hayat başlı başına bir deneydir aslında.
önce doğumu deneyimler insan,sonra yaşamın sonsuz olasılıktaki eylemsel varyasyonlarını,
farklı kombinasyonlarla dener.
yaşamımızda her gün her an, farklı bir yaşam durumunun içinde buluruz kendimizi.
her an farklı bir deney yaparız.
en son da ölümü deneyimleriz.Her ne kadar ölüm,insanları korkutan,ürperten bir yapıya sahip olsa da
sonuçta bu da bir deneyin parçasıdır.

önce doğumu,var olmanın sırlarını deneyimleriz.Algılayamayız belki ama başlayan yaşam bizimkisi olduğu
için bizzat
içinde fiziksel olarak var oluruz bu deneyin.
doğmanın nasıl birşey olduğunu bilemeyiz belki algılardan yoksunuzdur bu evrelerde.
Ama hayatı öğrenmek,keşfetmek deneyinde buluruz kendimizi kısa bir süre sonra.
Bilinçsiz hallerimizle farklı varyasyonel eylemler içine gireriz.
içgüdülerimiz deneme yanılmaya yönlendirir bizi.tanımaya başlarız içinde bulunduğumuz koca evrenimizi.
deneyerek,yanılarak.

Yaşamı tanırız sonra.Olgunlaşırız.Algılamaya başlarız birşeyleri.zaman zaman değişik olaylar yaşarız.
Üzüntü,neşe gibi zıt
duyguları tanırız.Hayatı ve içinde bulundurduğu kavramları,yaşamımızda karşımıza çıtıkça ve
onları algılama durumumuza
göre kavrar,anlamsal bir yapı kazandırırız.
içinde bulunduğumuz durumların analizini yaparız bazen.Yaşantılarımız üzerinde kontrol hakkını kazanırız.
müdahale ederiz kendimize.
çevremizi değiştirir yeniden yapılandırız beğenilerimize göre.
bir kişiliğimiz olur.Nerden geldiği tartışmalı da olsa.
Özlerimizde taşıdığımız kırıntılar ve yaşamsal deneyimlerimizin ortak ürünü olan karakterlere,yaşam algısına
sahip oluruz
farklı bir deney,n parçasıyızdır her anımızda.
Deneyin yürütücüsü,muhatabı,deneği.Zaman zaman değişir rollerimiz.

ölmenin nasıl birşey olduğunu anlayamadan yaşarız,bir gün öleceğimizi bile bile.
Çürüyeceğğini bilsek de bir gün gülümsemelerimizin,biz hep gülümseriz.
zaman kaybı olduğunun farkındayızdır ama hep kafa yorarız boş işlere.
Zamanımızı daha iyi değerlendirmenin anlamsız olduğunu düşünürüz bazen
ne de olsa ölüm anlam ya da anlamsızlık aramaz.Ayırt etmez birini diğerinden.

Bizler nerede olduğumuzu bilmeden yaşarız.
Çoğu zaman içinde bulunduğumuz yaşamın farkına bile varamayız.
ölü olmanın nasıl birşey olduğunu bilmediğimiz için,yaşamanın ne olduğunu da bilemeyiz bazen.
çünkü biz hep yaşamışızdır. kendimizi yaşarken ansızın buluveririz.
belki bazen ölümün kıyısına yaklaşmak farkına vvarmamızı sağlar yaşamanın anlamını.

bir deneyin içinde sürüklenir gideriz işte.Hayatı sahip olduğumuz kelimelerin elverdiği kadarıyla tanırız.
algılarız belki anlamını,sembolik ifadesini bilemediğimiz duygu ve olayları bazen.Ama ifade edemeyiz.
Kelimelerimiz kadar özgürüz belki de.
kelimelerimiz kadar geniş bir bakış açımız var.

anlamsız sesler

beni susarken öldüren
dudaklarının yara izi
beni öldürmeye koştu bu gece

ellerimde ne olduğunu bilmediğim bir yığın yaprak
çocukluğumun diplerinde saklı kalan
acınası, susan gözlerimin ardında
karanlık bir sığınak

yüreğime dokunan sesleri martıların
bedenimde hiç susmayan sesi bedeninin
olmayan yerlerin hayalcisi
gözlerin
gözlerken yolumu
sıradan bir acının yolunda

ölmeye gider gibi koştu ruhum
aydınlığın saklı kaldığı mağaralarında
çocukluğumun
mırıltısı bir yığın şarkının
derinlerde isyan kokusu
durağan ırmaklarımın
şelaleden yoksun
akmayan hecelerimle
içimin sesleri
öldürür her gece benliğimi

bir acı birikintisi gölgemde
söylemeye cesaret edemediğim
o hiç bilinmeyen yerleri öykülerimin
hiç görmediğim
yerlerin güzelliği
oyalarken zihnimi
ağır aksak nidaları
belleğimin...

Hayali Kahraman

Yaşamın ortasında öylece eğreti duran bir vücudun yansımasıydı.
Tüm gölgelerin kapladığı bir koyun ortasında yalnızdı
Eline aldığı her şeyin kırılışını izlerdi
Sadist değildi
Mazoşist hiç değildi
Ne olduğu belli değildi
Ne istediği
Ne hissettiği
//Hatta ne olduğu
Her şeyin boktan bir kokusu olduğunu düşünen ufak bir kavramsal yanılgıydı
İçinde yaşadığı bedenini yadsırdı, ruhunun
Yanılsamalar içinde geçerdi zamanı
Öylesine, terk edilmişliğin içinde gezinen bir öykü kahramanıydı
Ütopik, hayali, sadece düşlerde yaşayan bir karakterdi
Kimse farkında değildi varlığının
Sadece filmlerde, fantazya da görünürdü arada bir
Hiçliğe çok az bir yolu kalmıştı.
Bir beden değil bir duyumsamaydı adeta
Her şeyi hissedebildiklerinden ibaretti bu hayatta
Eylemleri yoktu ya da yapabildikleri
Sadece hisler götürürdü onu yolculuklara

Yaşama böyle anlarda dokunabilirdi ancak.
Kaybettiği neydi bilinmez
İdeolojilerden yoksundu beyni
Kendi zihninde yaşadığı bir dünyaydı onunkisi

Büyük hayallere adanmış sıradan bir ruhu vardı
Gözleriyle gördükleri değil onu heyecanlandıran
Zihniyle gördükleriydi
Var olan dünyada değil
Kendi oluşturduğu dünyada yaşardı
Hayatı sadece hayallerinde yaşardı.
Gördüğü buydu
Duyumsamaydı yaşadığı elde ettiği ya da sahip olduğu her şey…
Kaybettiği neydi bilinmez
Elde edemeyeceklerini kaybetmişti
Kayıp, hayali bir kavramdı onun için.
Neresinde olursa olsun sadece hissetti
Konuşmadı ya da koşmadı
Bir şeyler yapmadı
Elini uzatmadı kimseye
Sadece boşluğa uzanan hayali,gölgesel bir eldi onunkisi.
Fısıldadıkları, olmayan karanlığa karışıp gitti
Düş gibi yaşadı
Düşlerde uyudu,uyandı

Eski zamanlardan kopup gelen bir şeyler duydu hep.
Anlamlandıramadı
Şöyle bir irkildi sadece
Bir şeyler yapması gerektiğini hissetti
Ama hiçbirşey yapmadı
Sadece duyumsadı ne olduğunu bilmediği duygularını rüzgarların
Tenine değen eski zaman masallarını okşadı
Hiçbirşey bilmeden yaşadı
Hiçbirşey istemedi
Sadece hissetti yaşamı,kendisini ve dünyayı
Evrensel bir ütopyanın içinde kıvrandı durdu
Bilmedi bilemedi bilmediklerini
Öğrenmedi asla
Düşlere uzanan yollarda kayboldu durdu sadece
Yalnızca düşlerde doğdu
Ölümü de bu dünyaya ait olmayacaktı
Düşsel bir ölümün ortasında kaldı.

gece spazmı

Yine yalnızlığımı yaşarken gecenin yarısında geriye dönüp baktığımda yaşadığım şeylerin benden giittikçe uzaklaştığını görüyorum.zamanın o iğrenç oyunu.buna alışamadım bir türlü ama bu duygunun oluşumunu açıklayabiliyorum en azından.Ama açıklayamadığım birşey var yaşadıgım geçmişimin benden uzaklaşmasının yanı sıra aynı zamanda bana yabancılaşıyor olması.Ewet gün geçtikçee daha da tanımaz oluyorum kendimi ve yaşadıgım geçmişimin anlarını paylaştığım insanları.Zaman öylebir süzgeç ki herşeyi alıp gidiyor tanınmışlıkları bile siliyor.
Bazen zamanımı paylaştığım insasnların anlamsızlıgını farkediyorum ve buna şaşıyorum.Şimdi çok yakınım olan insanlar biliyorum ki gün gelecek beni unutacaklar hatta yaşadıgımız anların izleriş bile silinip gidecek belleklerinde bundan beş on yıl sonra burada zamanı paylaştığımız insanlarla görusemicez bile ve birbirimizi hatırlamayacagız dahası ve acısı ya da karmaşıgı da hiçbirimizin bundan rahatsızlık duymaması.Madem unutulup gidecek bu anlar niye yasanıyor madem silinecek dostluklar nıye kuruluyor ve bu kadar çok onemseniyor.

Evet gidiyorum şimdi ve yarın kalktığımda zamanımı paylaştıgım yabancıların arasına karışacağım.kimsenin kimseyi tanımasının mumkün olmadıgı bu dunyada insanlar neden birbirlerini tanımak ve yakınlaşmak istiyor.bu yaşlı dünyanın genç insanlarının çocuksuluğu işte.
eski günlerin kafamda silinip gidişine bakarak çaresizce kahroluyorum yaşadıgımı kanıtlayamaz oluyorum yaşadığımı hissedebileceğim ve kanıtlayacağım tek zaman parçası şu an ama ben onu da hissedemiyorum.Zamanın içinden yaşamadan geçip gidiyorum ona katılamayışım benı ilgilendir miyor artık o benim dışımda akıp giderken ben de kendi içimde ölüp gidiyorum hayallerimi zamanın tişksintilerini silip kendimden nefret edip ve aynı zamanda günahlarımdan şeytanca bir zevk alıp şehvetin en doruğuna ulaşma isteği vve aynız amanda ölme öldürme dileklerile yalnızlıgımı ruhumun en ıssız köşelerine saklayıp ve manyakça abnlşamsız şeylert yazıp içinde yaşadıgım anlamsız ve bir o kadfar küçük zaman dilimişni degersizliği ile degerlendiriyorum su an yaptığımın anlamsızlıgı ,tum anlamlarımı sarıp sarmalayıp kendi gövdesinin içine koymuş gibi sankii.Ve bende çocuksu hayallerimin yaşlanışını seyredip ölmeyi bekleyişin bir kanıtı ve çaresizi bir siluetim mutsuzlugun resmiyim artık.Tekjl kimliğim tek anlamım ve saçmalıgım bundan ibvaret.kendimi küçümseyip tum zayoflıklarımı kabul etmekle nereye varabilirim vwe varmaya calışıyorum hiç bilkmiyorum içimdekiş anlamsızlıgın şifresini ,ve dolmak bilmez boşlugun yerine koyulabilecek şifreyi istiyorum.Beynımı,n deribnlşiklerinde bilinçaltımın herhangi bir duvarının altındaki herhangi biryere saklı duruyor biliyorum vu onu kavrakmak özumsemek istiyorum.sonra da gerçeksizliğimin gerçekliğini oluşturan önceleri saf şimdilerde ise günahkar ruhumun yıkanabileği yıkanıp temizlenebileceği bir hayat sıvısı istiyorum.kana susuyorum gecenin karanlşıgında.gecenin karanlıgını kızıla boyama arzusuyla olumun yanı başında istemsiz duruyorum ve doldurdugum boşlıuğun bilincinde değilim artık.Sadece yazan parmaklarımın kayıtsız seyircısı.

RUHUMUN İÇİNDEN GEÇEN DUYGULARI VE O DUYGULARIUN BEYNIMDE KELIMEYE ÇEVRİLİŞİNİ İZLİYORUM HAYRETLE HİÇ DURAKSAMADAN DUSUNMEDEN VE BIR AN OLSUN KENDIMI KONTROLE KALKIŞMADAN İÇİMDE BİRİKMİŞ KELİMELERİN KANINI KUSUYORUM YILDIZIMI KAYBEDİŞİMİ HATIRLADIGIM BU DİPSİZ KARANLIGA BATMIŞ GECENİN ORTESINDEA YUVARLANIRKEN.ARTIK GİTMELİYİM.DAHA FAZLA YAZMAK SABAHA KADAR YAZMAK HATTA ÖLENE KADAR YAZMAK İSTERDİM AMA CÜZDANIMIN BANA BAHŞETTİĞİ ZAMAN VE YAŞADIGIM HAYAT ANCAK BU KADARINA İZİN VERİYOR.ASLINDA İZİN BİTELİ BAYA OLDU AMA BEN KENDİMİ YAZMANIN KIZIL ŞEHVETİNE KAPTIRDIĞIM İÇİN KALDIM BİRAZ DAHA.ŞU AN İçİMİN KELİMELERİ DURULDU.BİŞEYLER YAZABİLKMİŞ OLMANIN HAFİF HAZZI KALBİMDE.AYNI ZAMANDA DA TERCÜMESİNi ETTİĞİM DUYGULARIMLA BOĞUŞMAK ZORUNDA OLMANIN İSTEKLİ KORKUSU .DİNLEDİĞİM ŞARKILAR VE YAZDIGIM KELIMELERIN BENİ VURDUGU HÜZNÜN TADINI ÇIKARMAYA GİDİYORUM.MELANKOLİNİN DİBİNDEYİM ŞU AN.VE HAYATIN DAHA DA DİBİNDE YAŞAMIN OLMADIGI ZAMANIN HIC AKMADIGI HİÇBİRŞEYİN DEGİŞMEDİĞİ TEKDÜZE BİR DÜNYADA YAŞIYORUM ARTIK.VE BUNUN FARKINDALIGI İLE KÜÇÜMSÜYORIM KENDİMİ BİLİYORUM Kİ BİRGÜN GELECEK VE TÜM SORULARIMIN CEVABINI ALABİLECEGİM, ZAMANIN POERDESİ KALKTIGINDA HERŞEYİ KAVRAMANIN VE AZ ÖNCE İÇİNDEN ÇIKIP GELDİĞİM ATEŞİN DEHSETİNDEN KURTULMANIN SEVİNCİ İLE ÖGRENECEGIM HERSEYİ VE OGRENDIKLERİMİ DUNYANIN KEDERLİ GÖLGESİNİN ÜSTÜNE KANIMDAKİ ATEŞLE BİRLİKTE KUSACAĞIM.EN COK DA KENDİ GÖLGEM UZERİNE.KARANLIGIN İÇİNDE DÖNÜP DURAN ISSIZLIGIN RESMİ VE ÇARESİZLİĞİ GÖLGEMİN ÜSTÜNE....

ölüm, gözlerimiz

ölüm gözlerimizdi bizim..
anlık yasadık hep bitişleri ve sevinçleri
önemli değildi çevremizden gelip geçenler
psişik salak ruhların gövdsesine oturmuş günahkarlardık
benliğimizi yaratan kuklacının ellerindeydi kaderimiz
bizlerönemsemezdik kendimizive günahları
meleklerin siyahımsı kanatlarındaydı umutlarımız
anlam
neremizden gelip geçtiği belli olmayan sonsuz döngü
bizlerufacık noktalardık ortasında bu girdabın
yeşil
rengarenkliğini kaybetmiş bir gökkuşağıydı
çocukluk
çoktan boklaşmış o eski masumiyetin uğradığı son kavsaktı
gülümsemeler
anlık depresif yanılsamalardı
sonra
nevrozu tuttu herkesin
tanrının ellerine bağişladık kendimizi
çığ gibiydi kahkası herkesin
çığlıklar uçuştu simülatif evrenimizde
yanılsamalar uçak oldu gövdemizin orta yerinde
içindeki umutlarla birlikte uçup gitti bir uçuruma


***evren asla sahip olamadığımız özlerimizle yok olup gitmeye yüz tutmuşken bizler salak gülümsemelerimizle bakıyoruz yok oluşumuza.. İçinden geçtiğimiz bu zelzelenin farkına varamadan toprak olup çürüyecek bedenlerimiz..

kontrol altına alınamayan anafor yaşamlar

Gecenin bunalımlı sesi geliyor uzaklardan
İçinde yakılan ağıtlara ağlıyorsun
Unutuşun, yalınlaştırmış kelimeleri
Anlam yükleyemiyorsun.


Düzen anaforuna kapılmışsın
Mecburiyetlerin tuzağındasın
Sisteme boyun eğişinin bininci sessiz yılını kutluyorsun
Utanç içindesin.

Geri dönüşü düşünüp vazgeçiyorsun.
Sağlık diyorsun düzen diyorsun
Diyorlar mı, diyor musun bilemiyorsun
Utanıyorsun….

hayat

HAYAT. BAZEN BİR MELODİNİN ARKASINA GİZLENMİŞ. BAZENSE UNUTULMUŞ ESKİ BİR ŞARKININ İÇİNDE.

GEÇMİŞİN DERİNLİKLERİNDEN ŞİMDİKİ ZAMANA DEK GELMESİNİ BAŞARMIŞ BİR EFSANE BELKİ DE. YA DA YALAN VE GERÇEK KARIŞIMI DÜNYAMIZIN SAKAT ÇOCUĞU.

HAYALLER BAAZEN… BAZEN DE HAYALLERİ BÜYÜTEN BEYNİMİZ. YA DA YANILSAMALAR. OLDUĞU VEYA OLACAĞI SANILAN SANRILAR. BİR LİSE SIRASININ ALTINDA UNUTULMUŞ ANILAR BELKİ DE. BETONLARIN ARDINA GÖMÜLMÜŞ. MEKANLARIN DEĞİŞİMİNE YENİK DÜŞMÜŞ. UNUTULMUŞ,UNUTTURULMUŞ. ANILARA GÖMÜLMÜŞ. ZİHNİMİMİZİN DERİNLİKLERİNE İTİLİP ORDA YALNIZ BIRAKILMIŞ. FOTOĞRAFLARA SIĞDIRILMIŞ BAZEN. BAZENSE GÖZYAŞLARININ YAKICI YALNIZLIĞINA TERKEDİLMİŞ. LANETLENMİŞLİK DUYGUSU BAZEN. YALNIZLIKLA LANETLENMİŞLİK. SONSUZ YALNIZLIKLA. KİMSENİN SANA YARDIM EDEMEYECEĞİ HİSSİ. YARDIM İSTEMEDİĞİN. ÖLÜMÜ VE ÖLÜMSÜZLÜĞÜ AYNI ANDA İSTEDİĞİN. MUTLULUĞU İSTEDİĞİNİ SANDIĞIN ANLAR. AMA BUNUN DA SENİ TATMİNE ULAŞTIRMAYACAĞINI ANLADIĞINDA SONSUZ TATMİNSİZLİĞE MAHKUM OLMA HİSSİ.

YALAN. YALANSIZLIK. YALNIZLIK. YALNIZSIZLIK. ÇOCUKLUĞUNDA YARATTIĞIN KARMAŞIK BİR TERİMDİR BAZEN HAYAT. BÜYÜDÜĞÜNÜ SANDIĞIN. YOK OLMAYACAĞINA İNANDIĞIN. KAVRADIĞINI SANDIĞIN HAYATIN GERÇEĞİNİ.. GERÇEKSİZLİĞİNİ. LANETLENEN İNSANLARDAN OLDUĞUNUN FARKINDALIĞI. SORGULAMA HASTALIĞINA YAKALANDIĞIN O GÜNÜN SENDE BIRAKTIĞI ACI TAT.

ŞARAP BAZEN. SARHOŞ OLMAK. HAYATA BU BULANIK AMA SAF PENCEREDEN BAKTIĞIN. BUNLAR HAYAT. HAYAT BAZEN ANLAMSIZDIR. BELİRSİZ İMGELERDEN OLUŞUR BUNLAR VE DAHA BİNLERCESİ GİBİ. BETİMLEMELER. KENDİNİ VE EVRENİ. TANIMLAMAYA ÇALIŞTIĞIN GERÇEKLİKLER. BOŞUNA GAYRETLER. ASIL OLANIN ZAMAN OLDUĞUNU SADECE ONUN SÖZÜNÜN GEÇTİĞİNİ ANLARSIN BİRGÜN. HAYAT KARŞISINDA UFACIK BİR NOKTA OOLDUĞUN GERÇEĞİNİ KAVRARSIN VE ÇARESİZLİĞİNE AĞLARSIN. BUNU DEĞİŞTİRMEYE UĞRAŞIRSIN. ÇABALARSIN. bİRŞEY YAPAMAYINCA ZİHNİNİ KULLANIRSIN. ANCAK ORDA ALT EDEBİLİRSİN HAYATI. BUNU KAVRARSIN. BU GERÇEKLİK SANA BİR YOL SUNAR. BUNUN İÇİN YAZARSIN. VAR OLAN YENİLMEZ HAYATI YENEBİLDİĞİN BİR ORTAM OLAN ZİHNİNDE YEPYENİ BİR EVREN YARATIRSIN. RENKLERİNİ VE ÇOĞULLUĞUNU SEN BELİRLERSİN BU HAYATIN. HERŞEYİNİ SEN BELİRLERSİN. SEN ÇİZERSİN YOLUNU EVRENİN VE KENDİSİNİ. KENDİNİ DE HATTA. TEKRAR DOĞURUP DEĞİŞTİRİP FARKLI DONANIMLARLA SÜREBİLİRSİN MÜCADELEYE. ADINI BİLE YENİ BAŞTAN KOYABİLİRSİN. TANRISI SENSİNDİR BU YEPYENİ EVRENİN. GÜÇ SONSUZ VE TAMAMEN ÇIPLAK BİR HALDE SENİN ELİNDEDİR.

BUNUN YANISIRA AYNI ZAMANDA ŞİZOFRENİK BİR EĞİLİMDİR DE YAZMAK,

KENDİNLE KONUŞURSUN. KENDİNE ŞİİRİLER YAZAR, MASALLAR ANLATIRSIN. ÖYKÜLER BÜYÜTÜP DÜŞLER KURARSIN VE HEPSİNİ KENDİNE ANLATIRSIN VE KENDİN İÇİN YAPARSIN BUNLARI. O İÇİNDEKİ ASLA TATMİN OLMAZ ŞEYTANI SUSUTURABİLMEK İÇİN BELKİ. BELKİ DE İÇİNDEKİ MASUM YAPAYALNIZ ÇARESİZ ESKİ GÜNLERİN ÖZLEMİNİ İÇİNDE TAŞIYAN ÇOCUĞU AVUTABİLMEK İÇİN. NE GÜZELL MAZERETLER BULUYOR İNSAN KENDİNE. BU SONSUZA DEK UZANIYORMUŞ HİSSİ YARATAN EVRENİN İÇİNDE. LANET OLASI GÖLGELERİN SONSUZA DEK UZANIP GİTTİĞİBU YERDE DAHA FAZLA YAŞAMAK NE DENLİ HEYECANLI OLABİLİR Kİ. CESARETİNİ VE İRADESİNİ ELİNE ALMASI LAZIM ARTIK İNSANIN BELLİ BİR EVREDEN SONRA HAYATIN. KENDİSİNİ YOK EDEBİLNMELİ İNSAN. BEDENİNİ. RUH ÖLÜMSÜZ. BENLİĞİNİ ÖLDÜRÜP YERİNE YENİSİNİ KOYABİLMELİ İNSAN.. BU DÜNYANIN VE ÇEVRENİN DİĞER İNSANIN YARATTIĞI SAHTE BELLEĞİ SÖKÜP YERİNE GERÇEĞİNİ VE TAMAMEN SANA AİT OLANINI KOYABİLMELİSİN GÜNÜ GELDİĞİNDE. AYRI APAYRI DÜNYALAR DÜŞLEYEBİLMELİSİN BELLEĞİNDE.

YEPYENİ BİR ÇOCUK OLMAYA BAŞLAMALISIN ARTIK. YEPYENİ VE TAMAMEN SANA AİT.

yanlış bir gece

yanlış bir gecenin sabahında doğmuşum...

güneş göstermemiş ışıklarını henüz..

heryer karanlık....

kan ve lağım kokusu içinde geçti hayatım..

bunca boktan şeyin içinde,

gökkuşağı renklerini arar durur

bir
gezginim..

ölüm, gözlerimiz

ölüm gözlerimizdi bizim..
anlık yasadık hep bitişleri ve sevinçleri
önemli değildi çevremizden gelip geçenler
psişik salak ruhların gövdsesine oturmuş günahkarlardık
benliğimizi yaratan kuklacının ellerindeydi kaderimiz
bizlerönemsemezdik kendimizive günahları
meleklerin siyahımsı kanatlarındaydı umutlarımız
anlam
neremizden gelip geçtiği belli olmayan sonsuz döngü
bizlerufacık noktalardık ortasında bu girdabın
yeşil
rengarenkliğini kaybetmiş bir gökkuşağıydı
çocukluk
çoktan boklaşmış o eski masumiyetin uğradığı son kavsaktı
gülümsemeler
anlık depresif yanılsamalardı
sonra
nevrozu tuttu herkesin
tanrının ellerine bağişladık kendimizi
çığ gibiydi kahkası herkesin
çığlıklar uçuştu simülatif evrenimizde
yanılsamalar uçak oldu gövdemizin orta yerinde
içindeki umutlarla birlikte uçup gitti bir uçuruma


***evren asla sahip olamadığımız özlerimizle yok olup gitmeye yüz tutmuşken bizler salak gülümsemelerimizle bakıyoruz yok oluşumuza.. İçinden geçtiğimiz bu zelzelenin farkına varamadan toprak olup çürüyecek bedenlerimiz..